CRASH 112: Ezer ez da kasualitatez gertatzen

Proiektu batzuk memorian geratzen dira… eta gero hau dago, zuzenean bere lekua irabazi duena ikasturteko gure pasadizo gustukoenetan. DBHko 3. mailako ikasleak ikertzaile, abokatu, lekuko eta baita epaile ere bihurtu dira aste batzuetan, ITB marko pedagogikoaren barruan. Eta bai, drama, ustekabeko birak eta telesailerako moduko ezustekoren bat baino gehiago izan dira.

Trafiko istripu batekin hasi zen dena. Hortik aurrera, arrastoak: txostenak, testigantzak, itxuraz hutsalak diren xehetasunak… eta galdera asko. Zer gertatu zen benetan? Nork izan zuen errua? Baina interesgarriena ez zen soilik misterioa argitzea, baizik eta gidatzen ari garen bitartean eta aurretik hartzen ditugun erabakien inguruan hausnartzea. Izan ere, ondo deskubritu zutenez, batzuetan keinu txiki batek ondorio izugarriak ekar ditzake.

Ikerketak are hunkigarriagoa zen zerbaiti eman zion bide: epaiketari. Eta hemen jarri zen serio… edo ia. Ikasle bakoitzak inplikazio miresgarriz hartu zuen bere rola (eta, kasu batzuetan, interpretazio-talentuz, gure artean antzerkiko etorkizuneko izarrak ote ditugun birplanteatzera eraman gintuena). Ondo eraikitako alegatuak, lekuko sinesgarriak eta irribarre bat baino gehiago atera zuen tentsio une bat edo beste.

Azkenean, ebazpena iritsi zen. Erruduna egon zen, noski, baina baita zerbait garrantzitsuagoa ere: ikaskuntza. Erantzukizunari, erabakiak hartzeari eta gure ekintzek, txikiak iruditu arren, uste duguna baino eragin handiagoa izan dezaketela. Eta hori guztia, gainera, prozesuaz gozatuz.

Eta, azkenean, proiektuak ideia xume baina indartsua uzten digu: ezer ez da berez gertatzen. Egoera bakoitzaren atzean erabaki-kate bat eta keinu txiki batzuk daude, eta horiek batuta, dena aldatzen dute. Atzera begiratu eta gertatutakoa berreraikitzeak aukera eman digu ulertzeko garrantzitsuena ez dela azken emaitza bakarrik, baizik eta posible egin duen guztia.